Sùil air ais air Ìle, pàirt 2

P1020894    P1020989

P1020795    P1020907

Feumaidh nach robh mi anns na h-eileanan gu tric aig an àm seo dhen bhliadhna, oir chan eil cuimhne agam gu bheil mir air uiread de uain ùra fhaicinn. No is dòcha gu bheil mi a’ toirt barrachd aire a-nis agus mise an sàs le snìomhadh agus a’ smaoineachadh air clòimh is olann fad na h-ùine 😉 Mhothaich mi gun robh leth-aonan aig mòran de na caoraich, agus abair sealladh lurach!

Chunnaic sinn tòrr bheathaichean, chan ann caoraich a-mhàin, ach gobhair fhiadhaich anns an Oa (rubha faisg air Port Ìlein), agus bà, eich – bha mu fhichead each aig an tuathanas far an robh sinn a’ fuireach, agus abair eich àlainn nam measg! Agus cuid dhiubh gu math mì-mhodhail, gar teannachadh ann an oisean agus a’ rannsachadh ar pòcaidean airson greimeagan. Cha robh dùil aig an duine bochd agam air rud mar sin 😉

Mhothaich mi rud inntinneach mu na h-ainmean-àite: Tha tòrr àiteachan le “-bus” ann, m.e. Risabus, Cornabus, a.m.s.a.a. Chan fhaca mi seo anns na h-eileanan eile, ach tha e glè fhoilleasach gu bheil iad bhon fhacal Lochlannach bólstaðir, a’ ciallachadh tuathanas, a leasaich gu “-bost” ann an Leòdhas, no “-pol” ann an Tiriodh. Dè tha sin ag innse dhuinn? Bha na Gaidheil uile leisg le fuaimneachadh nam faclan Lochlannach, ach bha iad leisg ann an dòigh eadar-dhealaichte anns gach eilean.

Gu mì-fhortanach cha robh mòran cothrom agam Gàidhlig a chluinntinn is a bhruidhinn ann an Ìle. Ach than e coltach gu bheil coimhearsnachd nan Gaidheal gu math beò anns an eilean. Bha mi ag iarraidh coinneachadh ri té air a bheil mi eòlach bhon eadar-lìon (bhon a tha ùidh aig an dithis againn ann am figheadh is snìomhadh), agus dh’ aontaich sinn gum biodh e snog coinneachadh aig Ionad Chaluim Chille Ìle, oir bhiodh cothrom againn pàirt a ghabhail anns a’ chearcall chòmhraidh a bhios a’ tachairt an sin gach seachdain.

Bha buidheann bheag is gu math measgaichte ann, daoine òga a tha ag ionnsachadh Gàidhlig aig an sgoil, agus daoine nas sine le Gàidhlig bho thùs, luchd-toiseachaidh is luchd-ionnsachaidh adhartaich. Feumaidh mi aideachadh gun robh duilgheadas agam leis an dualchainnt – tha mi cho cleachdte ri Gàidhlig an Eilein Sgitheanaich, nan Hearadh is Barraigh, agus tha am blas Ìleach cho eadar-dhealaichte. Is dòcha gu bheil e car coltach ri Gàidhlig Tiristeach, ach cha robh mi a’ bruidhinn Gàidhlig le daoine ann an Tiriodh gu tric, ged a tha mi air a bhith ann iomadh turas.

A dh’ aindeoin sin, bha spòrs agam agus bha mi toilichte faicinn gu bheil a’ Ghàidhlig cho beò ann an Ìle. ‘S e àite brèagha brosnachail a th’ ann an Ionad Chaluim Chille, togalach mòr soilleir ri taobh na mara. Bha buidheann cloinne ann fad’ s a bha mi a’ gabhail lòn, agus Gàidhlig aca uile.

As-dèidh a’ chearcaill chòmhraidh, bha leasan snìomhaidh a’ feitheam rium. Bha Sùsaidh air a’ chuibhle-shnìomha aice a thoirt leatha – cuibhle thradaiseanta Ghaidhealach – agus mhìnich i dhomh ciamar a tha i ag obair. Chan eil mi-fhìn ach a’ snìomhadh le feàrsaidean, agus cha do dh’ fheuch mi cuibhle a-riamh roimhe, ach tha mi ag iarraidh té fhaighinn uaireigin. Bha a’ chuibhle aig Sùsaidh a’ còrdadh gu mòr rium, ach bha trioblaid agam oir bha mo chasan cho cleachdte ris an rothair agus bha mi a’ dol fada ro luath 😉

Co-dhiù, seallaidh mi dhuibh a-màireach dè na cuimhneachain bhrèagha a fhuair mi bhon latha sin, agus bhon t-seachdain ann an Ìle gu lèir.

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , , | Sgrìobh beachd

Sùil air ais air Ìle, pàirt 1

P1020677    P1020772

P1020945    P1020816

(shuas: aig an rathad faisg air Port Ìlein; taigh-staile Laphroaig; shìos: taigh-solais faisg air Port Ìlein; gàrradh aig Islay House)

Mar a thuirt mi roimhe, an rud a chur iongnadh orm nuair a ràinig sinn Ìle, ’s ann dè cho torrach a tha an t-eilean, làn fhaichean gorm agus coilltean beaga seach monadh is creagan mar ann am mòr-chuid nan eileanan eile.

Cuideachd, tha e gu math foilleasach gur e eilean beartach a th’ ann. Chunnaic sinn tòrr thaighean mòra geala, a bha a’ coimhead gu math ùr agus sgiobalta. Bha muinntir an àite a’ gearan dè cho dona a tha na rathaidean, ach leis an fhìrinn innse tha mi air rathaidean fada nas miosa fhaicinn anns na h-Eileanan Siar no ann an Tiriodh no Colla. Bha a’ mhòr-chuid de na rathaidean ann an Ìle fìor mhath, agus tha an t-eilean glè fhreagarrach airson rothairean oir tha e cho réidh.

Cha robh càr againn agus bha sinn air ar dòigh a’ dol mun cuairt air na rothairean brèagha a fhuair sinn bho Jim aig Islay Cycles. Cha robh rothair cho math agam air mhàl a-riamh roimhe – gu tric tha iad aosda agus ann an droch staid. Mholainn an fheadhainn seo gu dearbh!

Bha sinn a’ fuireach ann am flat aig tuathanas Ballivicar faisg air Port Ìlein, agus bha sinn glè thoilichte an sin. ‘S e àite caran aonranach a th’ ann, chan eil taighean eile timcheall air, ach tha am baile faisg gu leòr (~15 mionaid air an rothair, ~45 mionaid de chois). Tha an tuathanas aig an rathad eadar Port Ìlein is Kintra (Ceann Tràghad, is dòcha?) ach tha frith-rathad ann dhan rathad mhòr eadar Port Ìlein is Bogh Mòr cuideachd.

Tha muinntir an tuathanais air pàirt de na sabhalan no stàballan atharrachadh gu flataichean simplidh airson luchd-turais. Bha am flat againne gu math mòr agus comfhurtail. Tha mi cleachdte ri seòmraichean beaga bìodach ann an leabaidh is breacaist no taigh-òsda, agus bha sin gu math eadar-dhealaichte. Bha àite gu leòr ann gus a h-uile stuth againn a sgaoileadh (’s ann dìreach nach eil an duine agam cho measail air bùrach :P)

Nise, dè rinn sinn fad an seachdain a bha sinn ann? Uill, chaidh sinn a Bhogh Mhòr air an rothair, chaidh sinn a Phort Sgioba air a’ bhus, chòisich sinn air an tràigh mhòr, thadhal sinn air an taigh-staile aig Laphroaig agus air taigh-tasgaidh Muinntir Ìle, agus iomadh rud eile. Bha sin inntinneach dhomh oir tha mi anns na h-eileanan leam fhìn gu tric, agus chan àbhaist dhomh mòran a dhèanamh. Bidh maidnean leisg agam, thèid mi dhan tràigh airson greiseag is dòcha, ach nuair a thig droch shìde, teichidh mi do chafaidh snog 😉 Tha mi gu math eòlach air mòran de na h-eileanan, mar sin chan eil e cho cudthromach dhomh a h-uile rud a dhèanamh nuair a tha mi ann.

Tha rudan gu tùr eadar-dhealaichte aig an duine agam, ge-tà. Cha b’e seo ach an treas turas aige anns na h-eileanan, mar sin bha a h-uile rud fhathast gu math ùr dha. Agus nuair a tha e ann an “sunnd saor-laithean” cha chuir rud sam bi stad air, tha e ag iarraidh a bhith a-muigh fad an latha, ge be dé an sìde a th’ ann. Tha e caran eagalach uaireannan 😉 Ach air an làimh eile bha sin math dhomh, bha deagh ùine againn còmhla agus bha a h-uile rud a’ còrdadh rium glan – ged a bha sinn bog fliuch aon latha air an slighe air ais bho Bhogh Mhòr.

Àite a mholainn gu sònraichte, sin Islay House Square. ‘S e seann tuathanas a th’ ann co-cheangailte ris an taigh mhòr an sin (faisg air Beul an Atha / Bridgend), ach an-diugh tha bùithtean is ceàrdaichean ann, mar eisimpleir taigh-grùide, gailearaidh aig neach-dhealbh, agus boireannach a nì batik air sìoda. Agus tha gàrradh mòr uabhasach brèagha ann, far am faodar glasraich a cheannachd. Tha e falaichte air cùlaibh bhallaichean àrda, agus abair iongnadh nuair a thèid thu a-steach. ‘S e àite fasgach ann an lag beag a th’ ann, làn fhlùraichean, lusan, phreasan, agus achaidhean beaga airson glasraich is buntàta, agus a h-uile rud air a chumail gu dìcheallach.

Nise, tha barrachd agam ri innse mu bheathaichean, ainmean-àite, Gàidhlig Ìleach agus snìomhadh, ach tha seo gu math fada mar-tha, mar sin cumaidh mi orm a-màireach.

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , , | Sgrìobh beachd

Caismeachd an-aghaidh Monsanto

010

An robh tachartasan mar sin agaibh-se cuideachd Di-Sathairne sa chaidh? ‘S e latha iomairt eadar-nàiseanta a bh’ ann. An tachartas as fhaisge orm-sa, b’ e sin ann an Düsseldorf, prìomh-bhaile na sgìre anns a bheil mi a’ fuireach, agus tha prìomh-oifis Monsanto ’sa Ghearmailt an sin cuideachd.

Cha robh an tachartas an sin an-aghaidh Monsanto a-mhàin, ge-tà, bha e an-aghaidh biadh gin-atharraichte san fharsaingeachd, agus an-aghaidh na gnìomhachasan mòra tuathanachais, an-aghaidh polataics eadar-nàiseanta a bhitheas a’ toirt taic do na gnìomhachasan sin, agus an-aghaidh TTIP, an còrdadh saoir-mhalairt eadar an  Roinn-Eòrpa agus na Stàitean Aonaichte.

Cha chuala mi mu dheidhinn an tachartais seo ach beagan laithean roimhe, agus an tòiseach cha robh an sunnd orm dol ann, bha tòrr rudan agam ri dhèanamh aig an taigh. Ach an uair sin smaoinich mi gun robh an cuspair seo uabhasach cudthromach agus uaireannan bu chòir dhuinn “dol a-mach anns an t-sràid” mar a chanar ’sa Ghearmailtis, gus na beachdan againn a ràdh gu h-àrd mar shaoranaich ann an dùthaich shaor.

Bha caraidean agam a’ dol ann, mar sin chaidh mi còmhla riutha. Bha seòrsa féill air ceàrnag ann am meadhan a’ bhaile, far an robh buidhnean àrainneachd is co-chomainn gàirnealachd is tuathanaich organaich a’ sealltainn agus a’ reic an toraidhean, agus b’ urrainnear sìol is planntaichean a mhalairt (gun airgead) cuideachd.

Aig an aon àm, chaidh a’ chaismeachd fhèin trò na sràidean, agus chòisich sinn còmhla riutha airson greis. Bha mòran daoine òga ann, agus teaghlaichean le clann, agus daoine nas sine, deagh mheasgachadh. Chan eil fhios agam cia mheud a bh’ ann uile gu lèir, agus dìreach an-dràsda tha mi a’ mothachadh nach eil mòran ri lorg mu dheidhinn anns na pàipearan-naidheachd idir. Chanainn-sa gun robh ceudan de dhaoine anns a’ chaismeachd, agus tòrr a bharrachd aig an fhéill agus aig a’ chruinneachadh aig an deireadh.

Bha còmhradh inntinneach agam ri daoine eadar-dhealaichte mu dheidhinn a’ phròiseact gàirnealachd againn anns a’ bhaile agam-sa, fhuair mi comhairle fheumail agus thachair mi ri fear-naidheachd aig an robh ùidh mhòr anns a’ phròiseact sin. Latha dòchasach, ged as e cuspair caran eu-dòchasach a th’ ann. Ach tha mi làn misneachd a-nis airson a’ phròiseact againne, agus tha fios agam gu bheil ar coimhearsnachdan feumach air pròiseactan mar sin.

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , , , | Sgrìobh beachd

stuth, rudan, trealaich pàirt 2

002

Ceart ma-tha, bha mi airson mìneachadh de an trioblaid a tha agam leis a’ phreas-leabhraichean. Fad mo bheatha bha leabhraichean a’ ciallachadh eòlas is foghlam is mac-meanmna, bha iad a’ ciallachadh pearsantachd is féin-aithneachadh. “Seall rium am preas-leabhraichean agad agus innsidh mi dhut cò thusa” – chuala mi sin iomadh turas, agus bha mi an còmhnaidh ag iarraidh preas-leabhraichean mar sin, a bhiodh a’ sealltainn cò mise.

Ach an e beachd feumail a th’ ann idir? Agus a bheil e fìor airson mòran daoine? Tha mi air iomadh leabhar a leughadh a dh’ fhàg buaidh làidir orm ach cha robh a-riamh leam-sa. Agus nam biodh iad agam-sa an-dràsda, is dòcha nach bhithinn ag iarraidh an leughadh a-rithist. Is dòcha gu bheil cuid dhiubh nas fheàrr na mo chuimhne. Cha chreid mi nach eil e coltach ri sin aig mòran daoine eile cuideachd.

Air an làimh eile, tha tòrr leabhraichean anns a’ phreas agam nach eil cudthromach dhomh idir. Nobhailean tuaireamach a cheannaich mi oir bha iad saor no a fhuair mi mar phreasant. Tha feadhainn ann nach do leugh mi idir agus nach leugh. Seann leabhraichean-teagaisg, stuth a bha agam ri leughadh aig an oilthigh, a.m.s.a.a. Chan eil fiù ’s àite agam airson leabhraichean ùra. Ach fhathast tha mi a’ smaoineachadh: “Is dòcha gum bi barrachd àite agad uaireigin, agus nach biodh e snog preasaichean mòra a cheannachd an uair sin…”

Agus tha sin cho gòrach. Carson a tha mi ag iarraidh tòrr airgid a chosg gus seòmar mòr a lìonadh le stuth nach eil fiù ’s cudthromach dhomh? Nan cuireadh cuideigin teine ris a’ phreas agam agus bhiodh agam liosta nan leabhraichean a sgrìobhadh a bha agam, cha chuimhnichinn ach is dòcha 10% dhiubh.

Mar sin, tha mi air co-dhùnadh a dhèanamh gun sgioblaich mi am preas-leabhraichean agus feuchaidh mi ri sùil gheur a thoirt air gach aon dhiubh, agus a’ freagairt gu fìrinneach a bheil feum agam air agus a bheil e cudthromach dhomh.

Ach an uair sin an ath-cheist: càit an cuir mi iad? Chan eil mi ag iarraidh an toirt dhan sgudal. Chan eil mi ag iarraidh an reic air Amazon nas motha, oir rinn mi co-dhùnadh o chionn bliadhna no dhà nach faigh Amazon sgillinn ruadh bhuam tuilleadh. Tha àiteachan eile ann air loidhne, ach chan fhaighear mòran airgid airson leabhraichean an sin agus chan fhiach e an cur a-steach idir.

Tha leabhraichean trom agus chan eil càr agam, mar sin chan eil e cho furasda an toirt do bhùth no rud mar sin. Is dòcha gum bi cothrom agam dol do mhargadh-trealaich còmhla ri caraidean a dh’ aithghearr. Chan eil mi cinnteach an ceannaich daoine leabhraichen an sin, ach feuchaidh mi e co-dhiù. Ma tha iad fhathast agam as-dèidh sin, cuiridh mi dhan bhùth-charthannas iad.

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , | Sgrìobh beachd

stuth, rudan, trealaich

Oh seadh, tha dùil agam fhathast innse dhuibh mu dheidhinn Ìle, ach tha rud eile air m’ aire an-dràsda. Bha beagan saor-ùine agam aig an taigh an seachdain seo agus chuir mi gu feum i gus mòran rudan a sgioblachadh is a ghlanadh. Chuir sin orm smaoineachadh mu dheidhinn an stuth agam agus ciamar a tha mo bheachdan air atharrachadh. Oir feumaidh mi aideachadh: tha cus stuth agam. Agus tha mi ag iarraidh rudan a thilgeil a-mach o chionn ’s gu bheil mi cho seachd sgìth a bhith gam faicinn.

Seo faireachdainn ùr a th’ ann dhomh, cha robh mi a-riamh mar sin. Nuair a bha mi nam nighean bheag, bha mi an còmhnaidh a’ faicinn gun robh barrachd stuth aig a’ chlann eile. Bha fhios agam gun robh airgead a dhìth air mo mhàthair agus sin as aobhar. Ach an uair sin, nam dheugaire, bha mi fhathast a’ faicinn gun robh barrachd stuth aig na daoine eile, ged nach robh airgead a dhìth air mo theaghlach an uair sin (bha duine ùr mo mhàthair dìreach spìocach).

Thòisich mi obair airson an airgid agam fhìn gu math tràth, ach a dh’ aindeoin sin cha robh a-riamh gu leòr agam gus a h-uile rud a cheannachd a bha mi ag iarraidh. Agus nuair a dh’ imrich mi dhan a’ chiad àite agam fhìn, cha robh fiù ’s airgead agam gus a h-uile rud a cheannachd is a phàigheadh a bha feum agam air. Agus fad na h-ùine sin, bhon a bha mi nam nighean bheag, b’ àbhaist dhomh greim-bàis a chumail air na h-àilleagan beaga a bha agam – na leabhraichean gu h-àraidh (cha robh a-riamh mòran agam, bhiodh mo mhàthair ag ràdh nach dh’ fheumadh tu airgead a chosg air leabhraichean ma bha leabharlann faisg air làimh), na clàran, na pìosan aodaich a b’ fheàrr leam, na déideagan aosda. Agus bha mi an còmhnaidh a’ sgrìobhadh liostaichean leis na rudan a bha dùil agam ceannachd “nuair a bhios mi beartach”.

Abair aoibhneas nuair a dh’ fhàs rudan nas fheàrr a thaobh airgid, nuair a b’ urrainn dhomh rudeigin a cheannachd ma bha mi ga iarraidh, gun dragh nach biodh airgead gu leòr agam airson biadh aig deireadh na seachdaine. Mu dheireadh thall bha cothrom agam leabhraichean a cheannachd, agus aodach, agus rudan brèagha airson an taighe. Bha na rudan sin a’ sealltainn, a’ dearbhadh cò mise. Fada ro thric nuair a bha mi nas òige bha mi mì-thoilichte o chionn ’s nach robh na rudan “cearta” agam – cha robh an sgeilp leabhraichean a’ sealltainn dè na cuspairean a bha ùidh agam ann, cha robh am preas-aodaich a’ sealltainn an stoidhle agam, a.m.s.a.a.

Mar sin, fad beagan bhliadhnaichean bha mi uabhasach toilichte leis an t-saorsa ùr agam. Cheannaich mi na rudan cearta, na rudan brèagha. Tha e inntinneach dè cho cudthromach a bha stuth do mo chuid féin-aithneachadh. Chan e fiù ’s “comharraidhean inbhe” àbhaisteach a tha mi a’ ciallachadh. Cha robh a-riamh ùidh agam ann an telebhisean spaideil no aodach le ainmean ainmeil. Gu tric b’ e rudan gu math simplidh a bha a’ còrdadh rium. Ach gu tric cheannaich mi rudan fiù ’s mura robh àite no feum agam orra aig an àm sin, chanainn “cleachdaidh mi sin nuair a bhios flat nas motha againn” no rud mar sin.

Anns na bliadhnaichean sa chaidh, ge-tà, tha mo bheachdan air atharrachadh. Is dòcha gu bheil sin co-cheangailte ris gun do thòisich mi mòran rudan a dhèanamh mi-fhìn, figheadh is fuaigheal is còcaireachd is gàirnealachd… Agus rudeigin eile a thòisich fiù ’s roimhe sin, mhothaich mi gu bheil mòran de na nithean laitheal a cheannaicheas sinn anns na bùithtean air dèanamh ann an dùthchanan bochda, ann an dòigh nach eil math dhan àrainneachd agus dhan luchd-obrach idir.

Mar sin, dè am feum a tha anns na nithean brèagha ma nì iad uiread de cron? Agus cuideachd, a bheil an stuth sin dha-rìribh a’ sealltain is a’ dearbhadh cò mise? Tha mi air tuigsinn gu bheil mi gu math toilichte leis an fhlat bheag againn. Chan eil e daor agus tha sin a’ ciallachadh gu bheil barrachd airgid againn airson rudan eile, siubhal is ceòl is biadh math. Chan eil mi ag iarraidh tòrr airgid a chosg air taigh mòr, dìreach gus am bi barrachd àite agam airson stuth.

Ach tha e duilich dhomh fhathast an stuth a tha agam a thilgeil a-mach. Tha dà bhocsa làn seann aodaich fon leabaidh agam, agus tha iomadh aobhar gòrach agam carson nach urrainn dhomh an toirt air falbh (“Is dòcha gum bi seo a’ còrdadh rium a-rithist uaireigin” – “Is dòcha gum bi e a’ còrdadh ri mo chlann” (haha, chan eil fiù ’s clann agam ^^) – “Is dòcha gum bi e feumail gus tomhas a dhèanamh ma bhios mi a’ fuaigheal rudeigin coltach ri seo” – “B’ urrainn dhomh a dhathadh agus bidh e spaideil”). Tha mi air fàs rud beag nas fheàrr le sin, oir tha bùth anns a’ bhaile againn far am faodar aodach a thoirt mar thiodlac agus thèid a reic aig prìsean ìosal do dhaoine aig nach eil mòran airgead. Is toil leam am beachd sin, agus tha daoine bochda airidh air aodach brèagha cuideachd, mar sin tha e nas fhasa dhomhsa pìosan a chur air falbh.

Tha am preas-leabhraichean nas duilghe. Ach tha an alt seo air fàs gu math fada, agus mise a’ fàs sgìth, mar sin fàgaidh mi e an-seo agus leanaidh mi orm a-màireach… 🙂

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , | Sgrìobh beachd

A’ chuibhle a’ tionndadh

066   033

069   009

Bha mi airson barrachd innse dhuibh mu na saor-laithean againn ann an Ìle, ach an-dràsda fhèin tha mi cho toilichte le cuid de na rudan a tha a’ tachairt aig baile, agus a’ faireachdainn cho beò na mo bheatha laitheal, tha mi ag iarraidh rud beag mu dhèidhinn sin a sgrìobhadh an tòiseach.

Às-dèidh dhuinn tilleadh à Alba, bha mi caran brònach airson latha no dhà, mar as àbhaist dhomh. Bha mi cuideachd trang aig an obair a-rithist, agus chuir mi aithne air tòrr dhaoine ùra a bhitheas mi a’ teagasg anns na mìosan air thòiseach orm. Dh’ fhàg sin mi caran sgìth, agus cuideachd bha an t-sìde gu math truagh, nas fhuaire is nas fhluiche na bha i ann an Ìle!

Ach an uair sin thàinig an deireadh-seachdaine, agus a’ ghrian, agus tha mi dìreach air mo dhòigh an-dràsda. Tha fhios agam gum bi mi trang anns na seachdainean a’ tighinn, ach bidh mòran rudan inntinneach is ùra ann. Is toigh leam an t-àm seo dhen bhliadhna, nuair a tha na laithean a’ sìor-fhàs nas fhaide, an samhradh a’ nochdadh gu dearbh, làn cuimhne air gach samhradh a bha agus làn gealladh… Agus uaireannan bidh rudan brèagha dìreach a’ tachairt, gun fheum air strì is sabaid, dìreach ma tha mi foighidneach is aireachail.

Aon de na rudan a tha a’ tachairt, ’s e gum bi mi an sàs le pròiseact “gàrradh coimhearsnachd” – tha buidheann bheag anns a’ bhaile agam ag iarraidh seann togalach falamh le mullach còmhnard a chleachdadh gus glasraich, lusan is measan fhàs. Bha coinneamh againn còmhla ri tè bhon chomhairle air a bheil uallach airson nan togalaichean sin, agus tha i deònach cùl-taic a thoirt dhuinn (chan e taic airgid ge-tà, ach bidh cead againn uisge a chleachdadh saor ’s an asgaidh). Tha sinn a’ cruinneachadh bheachdan a-nis agus feumaidh mise tairgse no bun-bheachd no rud mar sin a sgrìobhadh, gus am bi tuigse nas soilleire aig a’ chomhairle air dè tha sinn ris, dè tha a dhìth oirnn a.m.s.a.a.

Tha an gàrradh beag bìodach agam fhìn a’ fàs cuideachd. Cha do mharbh an nabaidh againn na luibhean beaga fad ’s a bha sinne air falbh, agus tha mi air meacanan-ruadh is leatas a bhuain mar-thà. ‘S e rud sàsachadh a th’ ann dhomh rudeigin ithe a chuir mi-fhìn dhan fhearann agus a chunnaic mi a’ fàs gach latha. Chan eil mòran àite agam idir (sin as adhbhar a tha ùidh agam anns a’ phròiseact coimhearsnachd) ach tha gaol agam air an oisean bheag ghrianach seo leth ris a’ chidsin. Fhuair mi dà luibh thomàto bho mo mhàthair-chèile an-dè agus chuir mi ann am poitean mòra iad an-diugh. Tha mi a’ dèanamh fiughair ris na tomàtothan agam fhìn, bidh sin sgoinneil! Tha mi an dòchas gum fàs iad gu math!

Ach bha adhbhar fiù ’s nas laghaiche ann gun robh mi a’ tadhal air mo mhàthair-chèile an-dè: chaidh sinn gu “fèis nam alpaca” air tuathanas faisg air an taigh aca. Sin an aon àite a sgrìobh mi mu dheidhinn beagan seachdainean air ais. An turas seo bha cothrom againn coimhead air na h-alpacas dha-rìribh agus bruidhinn ris na daoine aig a bheil iad. Is dòcha gum faigh mi clòimh bhuapa a dh’ aithghearr, thèid na beathaichean a rùsgadh aig deireadh a’ mhìos seo! Tha iad cho àlainn is socair, agus abair clòimh mhìn is dathan làidir, is toigh leam an fheadhainn dòrcha gu h-àraidh.

Rud eile a tha gam chur sona, ’s e gu bheil an t-amar-snàmh (am fear sa choille, taobh a-muigh) fosgailte a-rithist. Bha mi ann trì tursan mar-thà, a’ snàmh fon ghrèin! Tha sin cho cudthromach dhomh, tha mi fada nas saorsnaile nuair as urrainn dhomh dol ann gu tric. Bidh e dùinte fad dà mhìos as t-earrach gach bliadhna, oir feumaidh iad rudan a chàradh a.m.s.a.a. Car nan seachdainean sin feumaidh mi dol dhan amar-snàmh àbhaisteach ann an togalach, agus is beag orm e. Cha toigh leam na daoine an sin, cha toigh leam an fhuaim is am fàileadh, agus tha e fada nas daoire cuideachd. Ach tha sin seachad a-nis, agus ged a tha an slighe dhan amar sa choille nas fhaide – thèid mi ann gach dàrna latha! Mhothaich mi gu bheil cafaidh ùr an sin cuideachd agus bha mi toilichte gum faca mi biadh snog is fallain air a’ chlàr-bidhe aca (bha cus feòil agus stuth mi-fhallain ann roimhe, agus an uair sin bha e dùinte – beag an t-iongnadh nam bheachd-sa, chan eil an fheadhainn a thèid a snàmh an sin ag iarraidh isbeanan is sliseagan ithe).

A’ bruidhinn air biadh, lorg mi reasabaidh bhlasda an-dè agus sin an rud anns an dealbh shuas: buntàta le pònairean Frangach is pònairean geala air fuineadh ann an dòigh Ghreugach. Tha e gu math simplidh: Feumar na buntàta is pònairean Frangach a bhruich còmhla airson 15 mionaid, le garbhag-ghàrraidh. Aig an aon àm nithear sabhs le uinneanan, creamh, pònairean geala, tomàtothan, piobar is salainn. An uair sin cuirear a h-uile rud còmhla ann an soitheach-àmhainn. Measgar càise Ghreugach le beagan bhainne, uachdar agus lus-an-rìgh. Dòirtear sin air a’ mheasgachadh anns an t-soitheach-àmhainn, agus cuirear dhan àmhainn e airson 15 mionaid. Nom nom nom!

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , , , , , | Sgrìobh beachd

Laithean saora

P1020832

Seo an latha mu dheireadh againn ann an Ìle mar-tha. Chaidh an t-seachdain seachad gu math luath, ach bha laithean làn toileachais againn, agus bha an aimsir ceart gu leòr cuideachd. ‘S e eilean gu math inntinneach a th’ ann an Ìle, eu-coltach ris na h-eileanan eile ann an iomadh dòigh, ged a tha mòran rudan dìreach mar a tha iad anns gach eilean cuideachd. Tha e follaiseach gur e eilean beartach a th’ ann – le fearann torrach, bailtean beòthail, agus taighean-staile soirbheachail a tha a’ tarraing luchd-turais is airgead.

Ach innsidh mi barrachd dhuibh a dh’ aithghearr. A-nis, feumaidh sinn an taigh a sgioblachadh, an stuth againn a chur anns na màileidean – agus dol dhan leabaidh tràth, oir feumaidh sinn èirigh aig 5:30 sa mhadainn a-màireach, gus am bàt-aiseig a ruigsinn.

Thog mi an dealbh shuas faisg air Bogh Mòr. Tha an conasg fo bhlàth air feadh an àite, chan fhaca mi àite cho làn conaisg a-riamh roimhe.

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , | Sgrìobh beachd